- belofte aan jezelf om nooit meer Harry Mulisch verplicht te moeten lezen. Snap ik, want 'Mulles is vulles… (alleen de kenners weten wat er volgt).
- misverstand dat Van Vliet enkel een 'fanboy' (Volkskrant) van Reve zou zijn die net als R. slechts een pose aanneemt, terwijl het juist een manier is om iets wat net zo onuitspreekbaar als serieus is tóch te kunnen zeggen.
En toen begreep ik de titelverwijzing naar Reve's hartverscheurende én troostrijke 'Oud en Eenzaam'.
Hoeveel méér aanbeveling had ik nodig om dit boek te kopen?
Beste Dieuwertje, ik vrees dat jij hiermee ook geen vrienden maakt. Maar misschien geldt: een goede journalist heeft weinig vrienden. (Dat was de stelling over sociologen van de prof waar ik ooit assistent van werd.)
Toen ik zelf onderzoeksjournalistiek op de uni gaf, drukte ik studenten op het hart dat als ze het belangrijk vinden om aardig gevonden te worden, ze niks te zoeken hebben in de journalistiek.
Dus kan het toepassen van deze stelling op andere observerende en beschrijvende vakgebieden alleen maar toejuichen!
Van Kevin van Vliet heb ik alles gelezen. Soms een unieke fijnslijper (zoals over de journalistieke mores op zo'n heilige Trouw-redactie en elders), soms een nog net ietwat te ruwe diamant. Maar altijd het lezen (en de opvattingen, die er achter schuilgaan) waard.
Prins Margriet moest op de werkplaats van Kees Boeke elke ochtend verplicht liggend naar Bach muziek luisteren. Elke dag! Dat is nog eens andere koek dan de combinatie dood gekookte groenten plus Harry Mulisch. Dat kan nooit elke dag van de week zijn.
Het heeft Margriet jarenlang geduurd eer zij haar aversie tegen Bach muziek overwonnen had, verklaarde zij in een interview voor haar tv-portret. Wat het met Beatrix en Irene heeft gedaan is onbekend.
Ik lees over:
- belofte aan jezelf om nooit meer Harry Mulisch verplicht te moeten lezen. Snap ik, want 'Mulles is vulles… (alleen de kenners weten wat er volgt).
- misverstand dat Van Vliet enkel een 'fanboy' (Volkskrant) van Reve zou zijn die net als R. slechts een pose aanneemt, terwijl het juist een manier is om iets wat net zo onuitspreekbaar als serieus is tóch te kunnen zeggen.
En toen begreep ik de titelverwijzing naar Reve's hartverscheurende én troostrijke 'Oud en Eenzaam'.
Hoeveel méér aanbeveling had ik nodig om dit boek te kopen?
Beste Dieuwertje, ik vrees dat jij hiermee ook geen vrienden maakt. Maar misschien geldt: een goede journalist heeft weinig vrienden. (Dat was de stelling over sociologen van de prof waar ik ooit assistent van werd.)
Toen ik zelf onderzoeksjournalistiek op de uni gaf, drukte ik studenten op het hart dat als ze het belangrijk vinden om aardig gevonden te worden, ze niks te zoeken hebben in de journalistiek.
Dus kan het toepassen van deze stelling op andere observerende en beschrijvende vakgebieden alleen maar toejuichen!
Heerlijk.
Van Kevin van Vliet heb ik alles gelezen. Soms een unieke fijnslijper (zoals over de journalistieke mores op zo'n heilige Trouw-redactie en elders), soms een nog net ietwat te ruwe diamant. Maar altijd het lezen (en de opvattingen, die er achter schuilgaan) waard.
Prins Margriet moest op de werkplaats van Kees Boeke elke ochtend verplicht liggend naar Bach muziek luisteren. Elke dag! Dat is nog eens andere koek dan de combinatie dood gekookte groenten plus Harry Mulisch. Dat kan nooit elke dag van de week zijn.
Het heeft Margriet jarenlang geduurd eer zij haar aversie tegen Bach muziek overwonnen had, verklaarde zij in een interview voor haar tv-portret. Wat het met Beatrix en Irene heeft gedaan is onbekend.