Jarenlang heb ik grapjes gemaakt over journalisten en podcasts: iedereen en zijn moeder heeft onderhand een eigen kletscast.
Podcast maken? Niets voor mij. Als het gaat over Defensie zijn er al een paar hele goede podcasts van mensen met nog véél meer verstand van zaken (zoals Scherpschutters en de NLDA Podcast), en als het gaat over nieuws zijn er juist teveel podcasts van mensen met te weinig verstand van zaken.
Daar ben ik er zelf eentje van. Toen ik nog in Nederland woonde werd ik vaak uitgenodigd voor Mediaforum op NPO Radio 1 of allerhande talkshows. Vooral bij media beschouwende programma’s word je geacht overal een mening over te hebben. Die heb ik niet altijd. Hoezo moet ik een mening hebben over vijftien (door een redactie geselecteerde) nieuwsfeiten waarvan doorgaans de helft volledig aan mij voorbij zijn gegaan? Als je dan vervolgens zegt ‘hier weet ik te weinig vanaf’ wordt je weggezet als een vrouw die te bescheiden is. Alsof de zombie-invasie van brabbelende borrelboomers in het Hilversumse duidingscircuit iets is om naar te willen streven (Pieter Cobelens is not something I aspire to).
Regelmatig is een onderwerp gewoon te lastig. Allerlei haken en ogen. Andere keren is een ophef botweg niet interessant, heb ik er zelf te weinig over nagedacht of over gelezen. In Hilversum maakt dat laatste overigens niet veel uit. Doorgaans hebben ze tijdens de redactievergadering al bedacht wat Expert A versus Expert B aan tafel moet gaan zeggen (letterlijke : ‘Wil jij het opnemen voor Donald Trump bij ons aan tafel?’) en wordt je feitelijk gevraagd om als circusaapje een rondje in de ring te rennen. Kortom: een prettige bijwerking van het verhuizen naar Portugal was ook het verdwijnen uit het Hilversumse kaartenbakje. Laat mij lekker stukjes tikken.
Tot vorige week ineens Ton F. van Dijk. appte.
‘Maak jij al een podcast?’
Nou nee, nooit heel actief over nagedacht. Of ik zou willen nadenken, na het vertrek van zijn sidekick (psychiater, columnist, auteur, violist en allround alleskunner) Esther van Fenema, over wekelijks de X! Factor met hem maken.
Omdat Ton het vroeg, ging ik er ineens wél over nadenken.
Journalist Ton F. van Dijk van HP/De Tijd (die het blad zoveel politieke scoops heeft gebracht door de jaren heen dat we het blad hier thuis ‘HP/van Dijk’ noemen) heeft namelijk een zeer zeldzame eigenschap: hij pretendeert niet direct te weten hoe het zit. Daarnaast is hij niet alleen maar kritisch op een specifieke kant van het ideologische kamp, maar worden politici van links tot rechts langs dezelfde meetlat gelegd. Zijn meningen kenmerken zich niet door heftige emoties, integendeel, maar door een rustige afweging van de op dat moment beschikbaar informatie. En als die informatie later anders blijkt te zijn, heeft hij er geen enkele moeite mee om op basis daarvan die mening bij te stellen. Inhoud gaat voor ego.
Het klinkt allemaal heel basaal, maar is in toenemende mate een zeldzaamheid. Juist omdat de gevestigde media vaak drukker zijn met allerhande emoties, graag morele ‘edgy’ daden stellen (‘we gaan van X af!’) of zich bedienen van activisme, is het gewoon nuchter uitoefenen van je vak (en niet je shit verliezen) de nieuwe punk.
Hey ho, let’s go 🤘
SPOTIFY LUISTERAARS: gebruik deze link!
Schrijf - gratis of nog beter: betaald (zodat ik mijn microfoon niet op een stapel boeken hoef te parkeren) - in voor DieuwsNieuws om wekelijks de X Factor 2.0 podcast met Ton F. Van Dijk in de mailbox te ontvangen!
Wilt u deze en toekomstige groeispurten van DieuwsNieuws voeden, maar heeft u geen trek in een doorlopend abonnement?
Bouw mee aan mijn Journalistieke DeathStar en doneer:
